ÑAM, ÑAM...

Ñam, Ñam

Unha desgracia moi grande aconteceu esta pasada noite en Tenerife...

¡Tenerife! ¡O noso viaxe de mozos!

Centos de persoas...

Ñam, ñam. Acórdome ho!

Sen que nada se pudera facer por eles. Ademáis...

Ñam, ñam. Estivemos no hotel medoria ou Medotria

A desfortuna quixo que tamén...

Ñan, ñam. Iso foi en Salou

O que incrementou o número final...

Ñan, ñam. Tes razón

Unha pena.

Carta do Sr. Borralla ó presidente do partido (e contestación)

- Sr. Presidente:

Son Xosé Antón Borralla e quero seguir formando parte do partido no meu pobo, que non é nin aldea.

Por petición do subdelegado, escríbolle estas letras relatando o meu asunto;

A ver... Eu gusto abondo de ser guapo, e se “per se” isto xa sería suficiente para a maioría, preciso tamén de vestir con roupa cara de marca -boa- e con certo “look” que, según me di o subdelegado, non é de rigor para o partido.

A ver... A miña face loce con moito máis xeito e razón -ós ollos dá- se o cabelo -dun loiro celta abrumador- me cae á dereita. Gústanme os ruliños xeitosos que se forman á altura da noca, e tamén de par das orellas. Enrédase tan cuquiño... ¡e faime cóxegas se minto!, o cal é un garante da miña implicación coa verdade.

A ver... As garabatas de seda de Hermes fanme o colo fino, e os traxes de Armani séntanme coma un pincel -que din-.

A ver... O xersei, cando fai calor, o levo sobre as ombreiras, unindo as mangas cun nó sobre o meu peito, que é como mellor loce un Lacoste. Os Lacoste -xa postos- teñen unha caída especial, propia... natural. Encaixan no corpo coma o cotón nos campo chairos tropicais. Moi puramente. Tal conxunción entre roupa e humán, voume permitir dicir -e agardo que vostede permita ler- que só é comparable á magnífica simbiose que dan os polos de Ralph Lauren.

Porén, no asunto importante da ideoloxía estou ben; Non hai punto do programa e dos estatutos que non poida defender e mesmo o defenda se fai falta -que inda non fixo-. Pero os descursos, por mor do que lle digo e seguindo as indicacións do subdelegado, só os dou na radio municipal.

A ver... Teño unha voz outa moi significativa -que todo o mundo loa polo seu son lixeiramente aterciopelado e grave elocuencia-, e falo incidindo con determinación nas verbas que digo -nin unha dúbida afirmando todo o que defendemos no partido, nin trabas... nin sequera cacofonías-, polo que convenzo moi ben do noso. Do que defendemos no partido.

A ver... Son consciente de que o meu problema de imaxe é un inconvinte de cara á galería e de que non é sinxelo de resolver, porque, escríbolle con moito respeto e sinceridade, eu non vou andar por aí coma un calquera, con pantalóns de pana ou camisetas baratas. Non sería xusto.

A ver... Se atende esta escrita con pensamento serio, sería cousa de ser máis firme que nunca, e comezar conmigo a renunciar á marca de estilo que, hai que admitir con liberdade, é unha pesada lousa ou rémora que temos no noso amado e histórico partido.

Por iso lle escribo.

A ver... ¿Podo seguir no partido?

..................................................................................................................................

- Sr. Borralla:

A ver... Non.

Os fillos das árbores

Vou camiñando con somnolencia apracíbel baixo a sombra de árbores centenarias que abanean os seus ramallos máis altos. Falan nunha lingua indescibrábel. Antóllanseme ledas. 

O sendeiro, ó comezo certo, esvaeceuse.

Manteño, sen embargo, o meu rumbo que me ha levar, inexorabelmente, ó lugar ó quero ir, aínda que non sei onde está.

Chego logo a un raro clareiro soleado, con botóns de sombras e feitura máxica onde as árbores teñen fillos. 

Son persoas.

Das súas mestas ramas penduran bebés de ser humano, e cando caen ó chan luminoso, convértense en pequenos mozos sorrintes. Nenos que xogan a cualquera cousa. Corren, falan e rin.

-Soñan, quizáis-

Vexo algúns máis mozos ó fondo. Á ribeira do río manso que está cheo de brizos.

Avancei por ese val, e sen decatarme pisei a man dun ancián expirante. Non pode falar e xace nú e só nese chan brillante sen que a ninguén lle importe. Non ten vida. Pero vive.

Eu fixen por darlle amparo, pero un meniño rubio acercóuseme e díxome cun bonito sorriso e con moita calma;

- Non se inquiete; é un neno do ano pasado.  

O ADEVOTO XUNQUEIRAS

Tiña as mans porosas porque era máis cristián que outra cousa. Os cristiáns teñen as mans moi porosas, e se son de nacemento, aínda máis.

Dende tempos inmemoriais a súa familia é devota de todos os santos, e pasou a infancia e parte da adolescencia unicamente entre rezos e misas, de aí que a porosidade -que se facía máis evidente cando se vía cara o sol- das mans de Pauliño Xunqueiras, fora magnífica.

Pauliño foi acólito da parroquia durante todo un ano, e ó fin do ciclo, o cura deulle 500 pts. E aínda que dixo que nunca fixo o labor por cartos, coincidíu o día que cobrou co día no que matou o lume da última candea no altar. Nunca máis quixo axudar, e dende aquela, faille as beiras ós musulmáns da vila, que son poucos e austeros, pero moi crentes.

Ergueron unha mezquita dentro dun local que esta sito no 1 da Rúa de Fabrahaño, nos arrabais da vila. Os mouros rezan cada día e Xunqueiras, que segue indo á misa todos os domingos e festas de gardar, vai onda eles cando é a hora de oración e fai o xesto. Inclina o corpiño chepudo cara a Meca e di en alto as verbas árabes que aprendeu do seu amigo Al-Hamibar, a quen coñeceu na xuntanza da AMRAD (Asociación de Mozos Relixiosos Abertos e Diplomáticos), que leva coma causa e obxectivo único, o de mellor levar a convivencia dos novos pertencentes ás relixións actuantes -e motivantes- do sitio. Alí o levou o seu mellor amigo, o xudeo Abelardo Gaibor, que é descendente da histórica familia xudea -e xudaizante- Gaibor de Monforte de Lemos, que ata foron perseguidos pola Santa Inquisión na Idade Media.

Dos xudeos recolleu a súa querencia e admiración por Moisés, que para Xunqueiras, xa de cando neno, é personaxe moito máis forte e milagreiro que Xesús e Muhammad xuntos. Moisés -que fendeu o mar vermello coma se fora manteca- é un heroe, di Pauliño Xunqueiras, que sempre o tivo na mesma consideración que a Hércules ou a Conan. Por iso, non podía máis que facerse membro da comunidade xudaísta -inda que segue indo a misa, e ora cara a Meca-, que leva en Moisés ó seu máis importante referente.

Porén, conserva xunqueiras a porosidade nas mans, máis lene pero ben apreciábel, e tamén conserva a curvatura nas costas propia da oración cos mouros.

Pauliño, sen ser devoto de ningunha, cae así no medio das tres relixións que hai no lugar e acaba de ser elixido presidente da AMRAD por maioría absoluta. O seu discurso de investidura versou sobre Moisés baixo o título: MOISÉS; A CONSTANTE IMPORTANTE. Co seu subtítulo; “Unha ensinanza de comunidade”.

O xigante durmiñón e as bestas ananas

Había un xigante moi grande, de cabelos dourados e vizosos como as terras fértis dos antigos. Xigante durmiñón, quedo nun sono de mil anos, acubillado no val frondoso. O seu sono secular ofreceu bonanza para os ananos, que fixeron del, enriba do seu corpo durminte, un ecosistema autosuficiente.

E sobor da súa pel de coiro, imperméabel, levaron terra que cultivaron, e sepultaron en vida aquela mole, e fixeron casas e lumes, e xogaron, e guerrearon, e traballaron, e rubiron coma fan os bodes no monte, por entre as súas costelas, o seu peito, as súas orellas... Adentráronse nas covas dos seus fuciños e criaron nel vástagos a eito coma bestas ananas; Fixeron do xigante -durminte durante douscentos lustros-, un monte feráz que deu todo o que querían os pequenos -pequeniños- homes e mulleres dese outo lugar. Mil anos de lar. Mil anos de xigante.

Pero pasou que, no albor dun día calquera, o xigante adormentado espertou.

Coma sempre fixeron os xigantes.

Ilustración de Daniel Barbazán para o texto "O xigante durmiñón e as bestas ananas"

O montaraz Galero de Fígaro

Galero de Fígaro é fillo dun irlandés e dunha moza de Relandoira. O nome de Galero di que lle veu herdado dun antepasado seu que traballou de escravo para os navegantes romanos. Di tamén que nesas remadas coincidíu con Judá Ben-Hur -o da película-. Ninguén lle advirte xa que este foi un personaxe de ficción.

Vive no monte baixo de Ridonvedra, onde recolle o cotío común da normal tranquilidade solitaria, -que case non hai xente arredor, -que as persoas andan moi lixeiras nos baixos do monte ou ben nos altorelos, -que raramente se ve xente entre o lusco e fusco desa mole. Alí vive gustoso e humilde de par dun codexo milenario que lle dá sombra no estío e amparo no inverno. Ao codexo chámalle San Zacarías, pola semellanza que a súa forma de xestas ten co santo -según el-. Ningunha conversa ten que dar. Só bate coa xente se quere.

Galero é feliz porque é dono de seu.

Eu levaba a encarga da policía local de vixilar a Galero, e un día no que o sol ía xa en en caída e dilatado até formarse co aspecto dunha grande masa mol, fun cara o monte baixo de Ridonvedra, e confundinme na mesta meseta de xestas. Pasei a noite e todo o día seguinte encollido e quedo sobre a rocha durminte do outo, e puden ver que o que alí facía Galero de Fígaro, era nada. 

E tanta nada fixo, e durante tantos días seguidos, que eu mesmo deixeime levar por ese encantador embruxo da pracenteira nadería, e pasei a facer o propio.

Para cando o alcalde en persoa -posiblemente preocupado-, subía polo monte para saber de min, escondinme detrás de San Pancracio. 

O lugar de quietude

-¿Onde vas? Pareces un tolo.
- Ó meu lugar de quietude. Ti pareces asisado
- Tan nú... ¿Non precisas unha fraga ou algo así?
- Xa está alí. E ninguén máis. Hai tamén un valado para que non entre ninguén. É o meu lugar de quietude.
- ¿E alí fai sol ou chove?
- Hai nubes. De cando en vez, chove.
- ¿E non tes...?
- ¿E ti non tes lugar de quietude?
- Pois claro. ¿Non me ves?
- ¡Lingoreteiro! ¡Larapetas!

Ilustración de Daniel Barbazán para o texto "O lugar de quietude"