Os fillos das árbores

Vou camiñando con somnolencia apracíbel baixo a sombra de árbores centenarias que abanean os seus ramallos máis altos. Falan nunha lingua indescibrábel. Antóllanseme ledas. 

O sendeiro, ó comezo certo, esvaeceuse.

Manteño, sen embargo, o meu rumbo que me ha levar, inexorabelmente, ó lugar ó quero ir, aínda que non sei onde está.

Chego logo a un raro clareiro soleado, con botóns de sombras e feitura máxica onde as árbores teñen fillos. 

Son persoas.

Das súas mestas ramas penduran bebés de ser humano, e cando caen ó chan luminoso, convértense en pequenos mozos sorrintes. Nenos que xogan a cualquera cousa. Corren, falan e rin.

-Soñan, quizáis-

Vexo algúns máis mozos ó fondo. Á ribeira do río manso que está cheo de brizos.

Avancei por ese val, e sen decatarme pisei a man dun ancián expirante. Non pode falar e xace nú e só nese chan brillante sen que a ninguén lle importe. Non ten vida. Pero vive.

Eu fixen por darlle amparo, pero un meniño rubio acercóuseme e díxome cun bonito sorriso e con moita calma;

- Non se inquiete; é un neno do ano pasado.