Carta do Sr. Borralla ó presidente do partido (e contestación)

- Sr. Presidente:

Son Xosé Antón Borralla e quero seguir formando parte do partido no meu pobo, que non é nin aldea.

Por petición do subdelegado, escríbolle estas letras relatando o meu asunto;

A ver... Eu gusto abondo de ser guapo, e se “per se” isto xa sería suficiente para a maioría, preciso tamén de vestir con roupa cara de marca -boa- e con certo “look” que, según me di o subdelegado, non é de rigor para o partido.

A ver... A miña face loce con moito máis xeito e razón -ós ollos dá- se o cabelo -dun loiro celta abrumador- me cae á dereita. Gústanme os ruliños xeitosos que se forman á altura da noca, e tamén de par das orellas. Enrédase tan cuquiño... ¡e faime cóxegas se minto!, o cal é un garante da miña implicación coa verdade.

A ver... As garabatas de seda de Hermes fanme o colo fino, e os traxes de Armani séntanme coma un pincel -que din-.

A ver... O xersei, cando fai calor, o levo sobre as ombreiras, unindo as mangas cun nó sobre o meu peito, que é como mellor loce un Lacoste. Os Lacoste -xa postos- teñen unha caída especial, propia... natural. Encaixan no corpo coma o cotón nos campo chairos tropicais. Moi puramente. Tal conxunción entre roupa e humán, voume permitir dicir -e agardo que vostede permita ler- que só é comparable á magnífica simbiose que dan os polos de Ralph Lauren.

Porén, no asunto importante da ideoloxía estou ben; Non hai punto do programa e dos estatutos que non poida defender e mesmo o defenda se fai falta -que inda non fixo-. Pero os descursos, por mor do que lle digo e seguindo as indicacións do subdelegado, só os dou na radio municipal.

A ver... Teño unha voz outa moi significativa -que todo o mundo loa polo seu son lixeiramente aterciopelado e grave elocuencia-, e falo incidindo con determinación nas verbas que digo -nin unha dúbida afirmando todo o que defendemos no partido, nin trabas... nin sequera cacofonías-, polo que convenzo moi ben do noso. Do que defendemos no partido.

A ver... Son consciente de que o meu problema de imaxe é un inconvinte de cara á galería e de que non é sinxelo de resolver, porque, escríbolle con moito respeto e sinceridade, eu non vou andar por aí coma un calquera, con pantalóns de pana ou camisetas baratas. Non sería xusto.

A ver... Se atende esta escrita con pensamento serio, sería cousa de ser máis firme que nunca, e comezar conmigo a renunciar á marca de estilo que, hai que admitir con liberdade, é unha pesada lousa ou rémora que temos no noso amado e histórico partido.

Por iso lle escribo.

A ver... ¿Podo seguir no partido?

..................................................................................................................................

- Sr. Borralla:

A ver... Non.

Os fillos das árbores

Vou camiñando con somnolencia apracíbel baixo a sombra de árbores centenarias que abanean os seus ramallos máis altos. Falan nunha lingua indescibrábel. Antóllanseme ledas. 

O sendeiro, ó comezo certo, esvaeceuse.

Manteño, sen embargo, o meu rumbo que me ha levar, inexorabelmente, ó lugar ó quero ir, aínda que non sei onde está.

Chego logo a un raro clareiro soleado, con botóns de sombras e feitura máxica onde as árbores teñen fillos. 

Son persoas.

Das súas mestas ramas penduran bebés de ser humano, e cando caen ó chan luminoso, convértense en pequenos mozos sorrintes. Nenos que xogan a cualquera cousa. Corren, falan e rin.

-Soñan, quizáis-

Vexo algúns máis mozos ó fondo. Á ribeira do río manso que está cheo de brizos.

Avancei por ese val, e sen decatarme pisei a man dun ancián expirante. Non pode falar e xace nú e só nese chan brillante sen que a ninguén lle importe. Non ten vida. Pero vive.

Eu fixen por darlle amparo, pero un meniño rubio acercóuseme e díxome cun bonito sorriso e con moita calma;

- Non se inquiete; é un neno do ano pasado.  

O ADEVOTO XUNQUEIRAS

Tiña as mans porosas porque era máis cristián que outra cousa. Os cristiáns teñen as mans moi porosas, e se son de nacemento, aínda máis.

Dende tempos inmemoriais a súa familia é devota de todos os santos, e pasou a infancia e parte da adolescencia unicamente entre rezos e misas, de aí que a porosidade -que se facía máis evidente cando se vía cara o sol- das mans de Pauliño Xunqueiras, fora magnífica.

Pauliño foi acólito da parroquia durante todo un ano, e ó fin do ciclo, o cura deulle 500 pts. E aínda que dixo que nunca fixo o labor por cartos, coincidíu o día que cobrou co día no que matou o lume da última candea no altar. Nunca máis quixo axudar, e dende aquela, faille as beiras ós musulmáns da vila, que son poucos e austeros, pero moi crentes.

Ergueron unha mezquita dentro dun local que esta sito no 1 da Rúa de Fabrahaño, nos arrabais da vila. Os mouros rezan cada día e Xunqueiras, que segue indo á misa todos os domingos e festas de gardar, vai onda eles cando é a hora de oración e fai o xesto. Inclina o corpiño chepudo cara a Meca e di en alto as verbas árabes que aprendeu do seu amigo Al-Hamibar, a quen coñeceu na xuntanza da AMRAD (Asociación de Mozos Relixiosos Abertos e Diplomáticos), que leva coma causa e obxectivo único, o de mellor levar a convivencia dos novos pertencentes ás relixións actuantes -e motivantes- do sitio. Alí o levou o seu mellor amigo, o xudeo Abelardo Gaibor, que é descendente da histórica familia xudea -e xudaizante- Gaibor de Monforte de Lemos, que ata foron perseguidos pola Santa Inquisión na Idade Media.

Dos xudeos recolleu a súa querencia e admiración por Moisés, que para Xunqueiras, xa de cando neno, é personaxe moito máis forte e milagreiro que Xesús e Muhammad xuntos. Moisés -que fendeu o mar vermello coma se fora manteca- é un heroe, di Pauliño Xunqueiras, que sempre o tivo na mesma consideración que a Hércules ou a Conan. Por iso, non podía máis que facerse membro da comunidade xudaísta -inda que segue indo a misa, e ora cara a Meca-, que leva en Moisés ó seu máis importante referente.

Porén, conserva xunqueiras a porosidade nas mans, máis lene pero ben apreciábel, e tamén conserva a curvatura nas costas propia da oración cos mouros.

Pauliño, sen ser devoto de ningunha, cae así no medio das tres relixións que hai no lugar e acaba de ser elixido presidente da AMRAD por maioría absoluta. O seu discurso de investidura versou sobre Moisés baixo o título: MOISÉS; A CONSTANTE IMPORTANTE. Co seu subtítulo; “Unha ensinanza de comunidade”.

O xigante durmiñón e as bestas ananas

Había un xigante moi grande, de cabelos dourados e vizosos como as terras fértis dos antigos. Xigante durmiñón, quedo nun sono de mil anos, acubillado no val frondoso. O seu sono secular ofreceu bonanza para os ananos, que fixeron del, enriba do seu corpo durminte, un ecosistema autosuficiente.

E sobor da súa pel de coiro, imperméabel, levaron terra que cultivaron, e sepultaron en vida aquela mole, e fixeron casas e lumes, e xogaron, e guerrearon, e traballaron, e rubiron coma fan os bodes no monte, por entre as súas costelas, o seu peito, as súas orellas... Adentráronse nas covas dos seus fuciños e criaron nel vástagos a eito coma bestas ananas; Fixeron do xigante -durminte durante douscentos lustros-, un monte feráz que deu todo o que querían os pequenos -pequeniños- homes e mulleres dese outo lugar. Mil anos de lar. Mil anos de xigante.

Pero pasou que, no albor dun día calquera, o xigante adormentado espertou.

Coma sempre fixeron os xigantes.

Ilustración de Daniel Barbazán para o texto "O xigante durmiñón e as bestas ananas"

O montaraz Galero de Fígaro

Galero de Fígaro é fillo dun irlandés e dunha moza de Relandoira. O nome de Galero di que lle veu herdado dun antepasado seu que traballou de escravo para os navegantes romanos. Di tamén que nesas remadas coincidíu con Judá Ben-Hur -o da película-. Ninguén lle advirte xa que este foi un personaxe de ficción.

Vive no monte baixo de Ridonvedra, onde recolle o cotío común da normal tranquilidade solitaria, -que case non hai xente arredor, -que as persoas andan moi lixeiras nos baixos do monte ou ben nos altorelos, -que raramente se ve xente entre o lusco e fusco desa mole. Alí vive gustoso e humilde de par dun codexo milenario que lle dá sombra no estío e amparo no inverno. Ao codexo chámalle San Zacarías, pola semellanza que a súa forma de xestas ten co santo -según el-. Ningunha conversa ten que dar. Só bate coa xente se quere.

Galero é feliz porque é dono de seu.

Eu levaba a encarga da policía local de vixilar a Galero, e un día no que o sol ía xa en en caída e dilatado até formarse co aspecto dunha grande masa mol, fun cara o monte baixo de Ridonvedra, e confundinme na mesta meseta de xestas. Pasei a noite e todo o día seguinte encollido e quedo sobre a rocha durminte do outo, e puden ver que o que alí facía Galero de Fígaro, era nada. 

E tanta nada fixo, e durante tantos días seguidos, que eu mesmo deixeime levar por ese encantador embruxo da pracenteira nadería, e pasei a facer o propio.

Para cando o alcalde en persoa -posiblemente preocupado-, subía polo monte para saber de min, escondinme detrás de San Pancracio. 

O lugar de quietude

-¿Onde vas? Pareces un tolo.
- Ó meu lugar de quietude. Ti pareces asisado
- Tan nú... ¿Non precisas unha fraga ou algo así?
- Xa está alí. E ninguén máis. Hai tamén un valado para que non entre ninguén. É o meu lugar de quietude.
- ¿E alí fai sol ou chove?
- Hai nubes. De cando en vez, chove.
- ¿E non tes...?
- ¿E ti non tes lugar de quietude?
- Pois claro. ¿Non me ves?
- ¡Lingoreteiro! ¡Larapetas!

Ilustración de Daniel Barbazán para o texto "O lugar de quietude"