O xigante durmiñón e as bestas ananas

Había un xigante moi grande, de cabelos dourados e vizosos como as terras fértis dos antigos. Xigante durmiñón, quedo nun sono de mil anos, acubillado no val frondoso. O seu sono secular ofreceu bonanza para os ananos, que fixeron del, enriba do seu corpo durminte, un ecosistema autosuficiente.

E sobor da súa pel de coiro, imperméabel, levaron terra que cultivaron, e sepultaron en vida aquela mole, e fixeron casas e lumes, e xogaron, e guerrearon, e traballaron, e rubiron coma fan os bodes no monte, por entre as súas costelas, o seu peito, as súas orellas... Adentráronse nas covas dos seus fuciños e criaron nel vástagos a eito coma bestas ananas; Fixeron do xigante -durminte durante douscentos lustros-, un monte feráz que deu todo o que querían os pequenos -pequeniños- homes e mulleres dese outo lugar. Mil anos de lar. Mil anos de xigante.

Pero pasou que, no albor dun día calquera, o xigante adormentado espertou.

Coma sempre fixeron os xigantes.

Ilustración de Daniel Barbazán para o texto "O xigante durmiñón e as bestas ananas"