Bran do Gomo vivía
pracidamente no alto picouto do monte das Freixas. Tiña por contento
o cultivo de cenorias encarnadas, as cales prantaba durante todo o
ano. Criou coa devoción de cando a súa nai, “Maruxa do Fiuncho” -e que Deus a teña na gloria-, lle daba de neno as paparretas feitas
de cenorias fervidas. E decía Bran que aquel fora o segredo da súa
fortaleza física que, arrimada á pacencia que de seu herdou do
pai, facía posible que andivera na eira coa hortaliza ata quince ou
dezasete horas ó día. O seu era un tratamento delicado e fino que
daba a gloria dunhas cenorias que podían levar a sona mundial se
polo mundo andiveran.
Nembargantes, con
todo o sabor que se apunta, namáis eran delicia catada polo propio e
polo vetirinario Ataulfo, que de cando en vez acudía ó lugar aquel
de altura, de costas feitas a pé e polas que nunca pasou carro
algún. Bran llas daba de balde e
en boa recompensa pola camiñata subida, pedindo ademáis a
contraprestación dun diagnóstico de saúde. Ataulfo, como se dixo,
era vetirinario de oficio e non médico, pero iso a Bran éralle o
mesmo - “metemos, botamos e durmimos, eche a mesma cousa”.
O lugar de Bran no
mundo, que de toda a vida soio no pico non quería as lerias da
sociedade, era un ben de altura, pois ninguén máis do pobo do
leito -que Bran divisaba sentado no lugar das augas maiores, dende a
ventá do cuarto das necesidades-, visitaba nunca o lugar que daba
aquelas sabedoras cenorias, o que era benestar pola ausencia de
molestas e parvas xentes faladoras. Mesmo lle advertía ó bo de
Ataulfo que nin a punta dera de proba a ninguén. Se unhas cenorias
non valían para os aldeáns unha subida, entón non valían nada...
os veciños... aqueles que por badanas, nunca subiran ó lugar das
cenorias sabedoras que Ataulfo, desobediente por compartir o manxar,
repartía ás veces na feira.
Pero sucedeu un día
o fado, e velaiquí o conto, que de xeito inexplicable e repentino,
aquel pico alto e inexpugnable, comezou porque sí e sen forza
aparente vertida, un leve e inapreciable bambeo para os lados que de
primeiras lle fixo perder uns metros de altura. Na vista debeu
darlles ós veciños menos folgazáns da aldea, que por intres
tentaban de subir coa idea de que a física xa non era tan imposible,
e inda que algúns desistían perante o esforzo -que de certo aínda
o era-, outros conseguían chegar até o par da mesma eira, e Bran,
sen conversa algunha porque non gustaba das xentes, namáis que
obsequiaba o esforzo cun manoxo de cenorias.
E foi tal, que a sona
das cenorias e a perda de altura do picouto comezou a difundirse con
briosa voz polos faladoiros da aldea do leito, e case coa mesma
cadencia que o curuto perdía altura, máis e máis veciños tentaban
a subida. E cada vez máis chegaban arriba coas cestas prestas para a
delicia encarnada das cenorias cultivadas.
Ó fin do ano ese, o pico
perdera xa uns cincuenta e tres metros de altura, e un cuarto da
aldea -agora que o alto non era tan alto-, chegaba xa á eira na
procura da delicia culinaria que Bran prantaba, o cal, certamente
alegraba a súa significancia, e máis cando vía as faces
dexencaixadas das xentes afamadas en cada incada de dente. Era feliz
polas cenorias e nembargantes, as repentinas visitas das xentes chans
facíanlle mal a Bran, que ós poucos enfermaba de sociedade. Cada
día o monte perdía altura, e cada día Bran enfermaba máis porque
recibía máis feixes de visitas. E chegou un intre de urxencia tal,
que o do Gomo, dende a cama e mentras subían en balbordo pola montaña antes inhóspita, xa escoitaba ás xentes dende moito tempo antes de
que chegaran. Mesmo pola noite, xa de madrugada, Bran erguía en suor
o corpo sacudido polas imaxinadas xentes que andarían ás arraxadas
na súa eira... ou polos murmurios dos veciños que organizaban dende
a aldea, unha excursión para o día seguinte.
E entre as
enfermidades todas que nunca tivera, cada vez máis lonxevas, chegou
por fin o mal día do toque de altura rasa do que fora o picouto do
monte de Freixas, que xa formaba chan na parte septentrional da
aldea, e as cenorias enfeitaban o prado como un manxar de Reis ó
alcance dos porcos. Entón, foi o día, co nordés entrando con forza
e as xentes colleitando nas cenorias, que Bran do Gomo, o máis
talentoso agrónomo de cenorias do mundo, morría dunha enfermidade
rara que lle trouxo a sociedade.
