Algueiro de Zócalo

Andaron por montes secreteiros, enfestas baralleiras, abruptos cantís, murmuriosas chairas. Entre temperás brétemas frescas, chuvias insondábeis e longas xeadas que durante eses prezados anos foron indo. Anos de andainas funestas, ó primeiro amenizadas de conversas entre os andantes animosos que mudaron -paseniñas- co devir inexorábel do tempo, cara o silencio animal até chegar ó son último de pisadas e alentos.

Os ollos foron compoñendo unha única mensaxe na mingüa comunicación: Nesas destemidas miradas estaba, de certo, a verdade. Unha esmorecente verdade imperecedeira, inmutábel e estrondosamente real.

Tempo despois, tamén deixaron de mirar-se.

E mantiveron a esperanza durante aquel camiñar silencioso.

E seguiron camiñando.

E ó comezo viron a fauna e flora do lugar, toda enredada nos seus devires concretos e inminentes. O paxariño, que era diferente cada rato, piaba contento según quixera. O coello, por exemplo, que era outro en cada intre, rondaba aparentemente ledo entre os codexos sen angueiras, e o estío mixiricas -calquera de todos os que viron-, que rubía e baixaba das árbores coa soltura que dá a ignorancia do mundo... e así todos os animáis que ían vendo; volboretas danzantes, formigas laboriosas, raposos pillastres, miñocas bambeantes...

O seu debilitamento moral -o dos animáis do monte-, según -ó principio de todo- eles -camiñantes-, era non ter un propósito lonxe da certa inminencia, e facía deles uns seres despreciábels e inferiores; O presente, sempre pecho e concreto, único e inmutábel, era o seu triste e silandeiro cotío. O futuro, cos seus infinitos arbitrarios, era unha carga misteriosa ignota para os animáis do monte.

Eles sí, que desprezando a rutina probábel do presente e o carácter obsceno do pasado, camiñaban en pos dun futuro que daría a un mundo insondábel de mil marabillas eternas, inconfudiblemente fermosas, delicadas coma un ronsel de luz divina, celeste coma un mar aberto. Océano colmado de ben, de amor... doce.

Algueiro camiñaba con todos, mais o seu deambular era impefecto, e os outros decatáronse do aquel desatino. Nos últimos días -dixen xa- todos deixaron de mirar e nada máis vían sen observar o mundo que se lles presentaba. Aquela visión, sen interese intelectual, converteuse en mera estética transitoria carente de aptitude sensorial. Sen embargo, o do Zócalo, a cotío ensimismado polo mundo de redor, incluso cometía o exceso de abandoar a fila para -logo da observación-, incorporárse discretamente cada vez nun sitio máis retrasado da columna de andantes.

Até chegar a ser o último.

O bambeo das enormes árbores zoando co ar húmido para conmutar a razón pola fantasía evocadora dese mar invisíbel de vida que ía suspendida, que axitaba con suavidade imperecedeira os ramallos aqueles...

-que tanto ben lle fan á planta-.

Aquelas augas que ían polos regatos dos tritóns que Algueiro miraba co seu cotío de erráticos andares e pausas eternas, coma se aqueles bichos desfrutaran tanto do sutil tácto da barriga coa verde pedra húmida e musgosa, coma el de ollar para eles.

Aquelas augas nas que saltaban as troitas en chimbos que lle ofrecían a reflexión da ledicia que só el, de todos os membros da procesión que se reflexaba sobre a prístina apariencia, parecía imaxinar.

Os andantes mantiveron fatal propósito dun xaxún involuntario que converteu ós membros todos en esclavos dun alo imaxinado. Tan irreal... Tan afastado da físicidade do encoro grande do mundo... Miúdos e lixeiros, ían perdendo corpo e fixéronse pequenos até ser namáis que esqueletes cubertos por unha fina codia de pelexo chea de cabelos erizados e grises, coma un mar batido baixo o celeste ceo de marzo.

A pesar da rutina indiscutíbel de todos, Algueiro minou máis lento; Aquela natural actividade que mantiña evitoulle a sinrazón. Consciente da fatal inminencia dese mal irreversíbel da desnutrición que todos padecían, o mesmo que ollaba o mundo, recollía doces froitos de árbores senlleiras.

Nos longos períodos de andaina calma, matinou nos andantes. Nos que foran os seus concretos amigos ó comezo da aventura e que agora imaxinaba na cabeceira da fila camiñando en silencio.

¿Como podía ser que aquela forza inexplicábel movera as almas de todos? ¿Onde quedou o coñecemento, a memoria, a razón? Logo comprendeu que o entendemento era unha brétema esvaecente.

E nestas estaba

                     cando a fila

                                                         bateu con algo

                                                                                                           e parou.

Ninguén deu un paso máis e o silencio fíxose máis estrondoso e sinistro.

…..........................................................

A terrorífica quietude invadíu ese lugar estrano que con aquela luz do día, semellaba unha cova feita coas árbores mortas da historia. As súas copas espallaban mestos ramallos enlazados que facían sombra tupida nese lonxano sitio angostro.

De súpeto, silenciosamente, apareceu unha lene sombra de orixe ignoto que permitíu a Algueiro ver de novo o luscofusco do resto dos camiñantes, que permanecían, despois de tantos anos camiñando, bambeándose sobre sí mesmos sen dicir ren.

Agora agardaban;

Acaso unha acción, un pensamento ou unha aparición cuxa orixe última -ou primeira- viría da sombra.

A sombra.

A sombra.

A sombra.

Cada vez máis intensa e branquecina, exerceu un meigo influxo nuclear que absorveu todas as miradas dos camiñantes.

No adentro espiritual de Algueiro, algo lle impedíu confluir nese común ollar embruxado.

Tras dun intre inmortal, a sombra aquela, terrorífica, converteuse nun corredor estreito de paredes infindas que esmorecían en perspectiva pechándose sobre sí mesmas ata bater as súas intencións contra unha cavidade pequena, fina como a codia dunha árbore, estreita coma estreito é o lombo dun paifoco e cuxa marxe de rocha ardente, evitaba a confluencia final entre as paredes.

Os inmortais avanzaron cara o fin da corredoira inmunda para logo pasar en fila baixo umbral da miúda oquedade, que era o final do aquel traxecto eterno.

Paseniños, movéronse cara o sitio. Un a un, todos pasaban de canto pola mínia cavidade que os agardaba cunha negrura inmensa. Algueiro, entón, reparou na idea arrepiante que tiña o fundamento na cruel natureza que foi arriando ós humanos durante o longo periplo de andaina; Un atroz movemento universal que afastaba á humanidade da beleza sensorial e minaba os involuntarios corpos co fin de convertelos en cadávres semovintes que, encorvados sobre sí mesmos, revirados nun intre cativo, couberan, ó final do seu deambular, por esta entrada enrochada que agardaba cun estrano mirar sombrizo.

A cavidade, a sombra, esas tebras...

E canto máis preto estaba da porta, máis cativa se facía, máis estreita e imposible para o seu corpo longo cheo aínda dos aires grandes da vida, do consolo, da decencia, da moral, dos soños, das arelas, da emoción.

E canto quixo entrar no infindo desa luz eterna, xa non había máis que un fino paso e bateu a cadeira roxa coa rocha ardente que o apartou.

E cando a soedade apareceu natural nese mundo que deixara atrás, virouse lentamente, contemplou o pasado, e alí quedou, Algueiro de Zócalo.

Para a eternidade.